فرمول سعادت

بسم الله الودود

یحیی بن معاذ چه زیبا گفته است:

اگر ملائکه هفت آسمان را شفیع قرار دهی و 124 هزار پیامبر و جانشینان آنها و همه کتاب های الهی را واسطه قرار دهی که نفست در ترک دنیا با تو همراهی کند و حکم حق را گردن نهد نخواهد پذیرفت. اما اگر گرسنگی را وسیله قرار دهی و از راه گرسنگی وارد شوی خواهد پذیرفت و مطیعت خواهد شد.(صراط سلوک)

شاید برای همه شما پیش اومده باشه وقتی ناهار میخورید مخصوصا اگه پر خوری کرده باشید به فاصله خیلی کمی از خوردن غذا خوابتون میگیره و کسل میشید. این تاثیر غذا باعث میشه که انسان از یاد خدا و خیلی از عبادات باز بمونه.

ما باید به بدن خودمون اعتماد کنیم. بدن کارخونه ای هست که به انسان دروغ نمیگه (اگه سالم باشه) هر وقت احتیاج به سوخت گیری وجود داشت این کارخونه به انسان اعلام میکنه تا انسان بهش سوخت برسونه. اگه سوخت کم برسه یا زیاد برسه کارخونه نمیتونه خوب کار کنه.اگه به ما اعلام کرد که من سیر شدم ما نباید تابع شهوت خودمون بشیم و بیشتر از نیازش بهش سوخت رسانی کنیم و بالعکس.

یه روایت زیبا از امام صادق هم براتون بنویسم

امام صادق : شکم در اثر پر خوری طغیان می کند و بهترین حالت بنده در حضور خدا وقتی است که شکم او از غذا خالی باشد و بدترین حالت انسان در حضور خدا با شکم پر است.

اگه انسان پر خوری کرده باشه بر اثر اون حالت خواب و کسل بودنی که به انسان دست میده نمیتونه تو نمازها و عبادات حضور قلب داشته باشه و همچنین اگه شخصی گرسنه باشه بر اثر ضعف و گرسنگی تمرکز لازم رو تو نماز نمیتونه داشته باشه.

علامه بزرگوار میفرمودند :(( آن که در خوراک مادی خود درایت بکار دارد داند که  بطنت مضاد فطنت است و بلاهت زاید و فتنه به بار آرد.))

امام صادق برای حفص ابن غیاث حکایت فرمودند که:

روزی ابلیس بر حضرت یحیی (ع) ظاهر شد در حالی که ریسمانهای فراوانی به گردنش آویخته بود.

حضرت یحیی (ع) پرسید: این ریسمانها چیست؟

ابلیس گفت: اینها شهوات و خواسته های نفسانی بنی آدم است که با آنها گرفتارشان میکنم.

حضرت یحیی (ع) پرسید:آیا چیزی از ریسمانه هم برای من هست؟ گفت: بعضی اوقات پر خوری کرده ای و تو را از نماز و یاد خدا غافل کرده ام.

حضرت یحیی (ع) فرمود: بخدا قسم از این به بعد هیچ گاه شکمم را از غذا سیر نخواهم کرد...

رفقا بیاید ما هم همچین قسمی بخوریم و سعی کنیم پیرو سیره آن پیغمبر بزرگوار باشیم.

پر خوری به مانند حجابی جلوی چشم دل انسان میمونه با پر خوری انسان از عالم ملکوت دور میشه. یه ماجرای جالب از جناب شیخ رجبعلی خیاط براتون مینویسم بهش خوب دقت کنید.

یكی از ارادتمندان شیخ درباره او نقل میكند كه: شبی در یكی از جلسات- كه در خانه یکی از دوستان شیخ بود- شیخ پیش از آن كه صحبت های خود را شروع كند احساس ضعف كرد و قدری نان خواست، صاحب خانه نصف نان «تافتون» آورد، ایشان آن را میل كرد، و جلسه را آغاز نمود.

شب بعد فرمود:

« دیشب به ائمه (ع) سلام كردم ولی آنان را ندیدم، متوسل شدم كه علت چیست؟ در عالم معنا فرمودند: نصف آن نان را که خوردی ضعفت برطرف شد، نصف دیگر را چرا خوردی؟!

مقداری از غذا كه برای بدن مورد نیاز است، خوردنش خوب است، اضافه بر آن موجب حجاب و ظلمت است. »

سبحان الله. انسان به کجاها میرسه به جایی میرسه که به ائمه سلام میده و اون بزرگواران رو با چشم دل میبینه و جواب سلام میشنوه.

علامه بزرگوار حسن زاده آملی تو الهی نامشون میفرمایند:

 الهی آنکه در نماز جواب سلام نمیشنود هنوز نماز گزار نشده است.

انشا الله ما هم جزو نماز گزاران قرار بگیریم. یه همت میخواد و توسل و استقامت.

علامه تو صحبتهاشون تاکید میکردند که سالک حد اقل 3 روز از ماه رو روزه بگیره. دیگه از مزایای روزه چیزی نمیگم چون طاووس به هندوستان بردنه و شما همه عالم و انشا الله عاملید.

علامه میفرمودند که روز اول ماه و روز وسط ماه و روز آخر ماه رو روزه بگیرید.

در ادامه چند تا آیه قرآن هم برای زینت بخشی به مطالبمون بنویسیم.

«یَا أَیُّهَا الرُّسُلُ كُلُوا مِنَ الطَّیِّبَاتِ وَاعْمَلُوا صَالِحًا إِنِّی بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِیمٌ».
اى پیامبران ! از خوردنى هاى پاكیزه بخورید و كار شایسته انجام دهید ؛ مسلّماً من به آن چه انجام مى دهید ، دانایم .

إِنَّ الَّذِینَ یَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْیَتَامَى ظُلْمًا إِنَّمَا یَأْكُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ نَارًا وَسَیَصْلَوْنَ سَعِیرًا
بى تردید كسانى كه اموال یتیمان را به ستم مى خورند ، فقط در شكم خود آتش مى خورند و به زودى در آتش فروزان در آیند .

شما دوستان انشا الله همه حلال خور هستید و به حلال و حرام توجه دارید اگه غیر این بود الان این مطالب و نمیخوندید اما برای اینکه چیزی و از قلم ننداخته باشم عرض میکنم که غذای حرام به مانند آتش میمونه.

علاقه ای به ادامه این بحث ندارم فقط یه داستان زیبا براتون مینویسم خودش گویای همه چیز هست انشا الله

نقل شده كه در دوران قاجاریه، روزى انسان باخدایى به تهران رفت. ناصرالدین شاه از آمدن او باخبر شد و دستور داد كه او را به دربار بیاورند. آن فرد از رفتن به دربار خوددارى مى كرد و بدون هیچ ترسى، دعوت شاه را رد كرد. ناصرالدین شاه بار دیگر دستور داد كه او را با تهدید به دربار بیاورند. مرد كه تهدید مأموران شاه را دید دعوت را پذیرفت و به دربار رفت. هنگام صرف غذا، شاه دستور داد كه آن دو، تنها در اتاقى غذا میل كنند. سفره شاهانه اى پهن شد و شاه از آن مرد خواست كه مشغول صرف غذا شود ؛ ولى او نپذیرفت.

شاه از او پرسید : مگر تو براى صرف غذا به این جا دعوت نشده اى؟ مرد پاسخ داد : بله. شاه مى گفت : شاید پیش از آمدن به این جا، غذا میل كرده اى. مرد گفت : نه، چیزى نخورده ام.

وقتى اصرار شاه ادامه یافت، مرد از هر نوع غذا كه بر سر سفره بود، لقمه اى برداشت و با دست، آن را فشار داد و در همین لحظه، در چشمان ناصرالدین شاه تصرف كرد و شاه دید كه از میان لقمه، خون بیرون مى آید. آن گاه به شاه گفت : غذایى كه مى خورى، از خون این ملت مظلوم است ؛ من این خون را چگونه بخورم؟

خوب  سخن به درازا کشید بهتره یه جمع بندی داشته باشیم.

جمع بندی: بخورید و بیاشامید ولی اسراف نکنید و حد اعتدال را رعایت نمایید.

دستور العمل عملی:

1)    هنگام غذا خوردن از حد اعتدال خارج نشیم.

2)    قبل از غذا بسم الله بگیم و در آخر غذا الحمد لله . این دو ذکر شریف آثار زیادی بر روح سالک دارند که انشا الله خودتون با تجربه بهش میرسید.

3)    سعی کنیم اول و وسط و آخر هر ماه روزه بگیریم.

نکته : یه نکته کوچولو هم بگم و اون اینه که یه آیه تو قران هست که میگه ای کسانی که ایمان اورده اید اون حرف هایی رو که عمل نمیکنید رو چرا به زبون میارید. منم اینجا لازم میدونم بگم که من خودم به روزه گرفتن 3 روز از ماه پابند نیستم البته فعلا انشا الله به زودی منم همراه شما به این دستور العمل شریف عمل میکنم و از برکاتش بهره میبرم.

منبع

http://monji.mihanblog.com/