ایاک نعبد

بار پروردگارا

چگونه شکر کنم تو را

چه سرایم که لایق سنایت باشد

و چه بنالم که ادله جفایم باشد

محبوبم

دست محبتت به سرم و چشم نگرانم بر درگهت

تو بودی و خواهی بود همراه همیشه ام

از نبودم تا انتهای بودنم

و نخواهم بود بی وجودت

و نخواهم زیست بی امیدت

چه گویم که حرف دل را گاه نمیتوان گفت

خود بستان دلم را و بر درگهت بگذار

که با اشک دیده عرش کبریایی ات را ترنمی دگر بخشم

و چه دوست میدارم این باریدن را

…خدایا ابر دلم فقط به هوای تو بارانی شود

و به مرزعه امید تو ببارد

که جوانه عشق را جز این امیدی به روییدن نیست

معشوقم

عاشقانه می پرستمت

ایاک نعبد و ایاک نستعین

فقط تو را میپرستیم و از تو یاری میجوییم