تنها در برف

نورچراغ برق چه درخشش عجیبی دارد.به گمانم صدای هیاهوی شادبچه هارامیشنوم..حتی

هیاهوی بزرگترها......برف یک دست کف حیاط وسوسه ام میکند....انگار یاد خاطراتی افتاده ام

من وخاطره؟ تلخ یاشیرینش را نمیدانم....اماهرچه بوده آنقدر وسوسه ام نمیکند تا از گرمای

خانه به سرمای بیرون گریزی بزنم...احساس خوای آلودگی میکنم .ناخودآگاه روی شیشه ی

بخار گرفته یک خانه میکشم...خانه دوتا پنجره دارد ویک دودکش که گرما از درونش تنوره

میکشد.خانه پرنور است....من صدای خنده را از درون خانه میشنوم....

راستی این خانه زاییده کدام خواب من است؟ اینجاسرد وساکت است .تنها چراغ روشن کم

نوراست.من اینجا تنها هستم...............