روزگار غریب

برایمان آسان است وما چقدر آسان تر نقش بازی میکنیم وتمام رنگهای زمین را به جان

میخریم تا شاید بتوانیم بدترین نقش رابرای دیگران رقم بزنیم .کاش میدانستم چه کسی را

میشودباور کرد. راستی دوست داشتن و بی کینه بودن چرا اینقدر سخت وناممکن شده است

اشک ..اشک اشک..چرا از باران اشکهای هم لذت میبریم؟ قبل تر ها چشمهایمان از دیدن

اندوه غریبه ها هم ترمیشد.

چقدر در این جهان میلیاردی باهم غربه ایم..چقدر حرفهای نگفته داریم که با خود به گور

خواهیم بود چقدر به بد بودن و بد دیدن و بد ماندن و بد مردن اصرار داریم.چقدر از خدا از

خودمان از انسان بودن دور شده ایم ....خدا خودش نجاتمان دهد