داستان كوتاه باز باران

باز باران با ترانه باگهرهای فراوان میخورد بر بام خانه

یادم آید روز دیرینگردش یك روز شیرین

هر وقت باران میگرفت این شعر بهمغزش هجوم می آورد.و به سرعت پرتاب میشد به كوچه

باغهای كودكیش؛ كوچه های باریك وپیچ در پیچ خیابان بهارستان؛ آن وقتها كه هنوز تهران پر بود از

باغ و برگ چسبهایپیچیده به دیوارها و خانه های قدیمی. هر چند كه دوران عوض شده بود و در

گوشه و كناركوچه ها آپارتمان های 2 طبقه هم به ندرت خودنمائی میكردند...اما هنوز انگار همان

بو ی خاك و كاهگلی كه روی بعضی از دیوارباغها مانده بود به مشامش میرسید

.

.

.

.
.