عابد و ابلیس

در میان قوم بنی اسرائیل عابدی بود. وی را گفتند:

« فلان جادرختی است و قــومی آن ر ا می پرستند»

عابد خشمگین شد، برخاست و تبر بر دوش نهاد تا آن درخت را برکند.

ابلیس به صورت پیری ظاهرالصلاح، بر مسیر اومجسم شد، و گفت:

« ای عابد، برگرد و به عبادت خود مشغول باش!»

عابد گفت: « نه، بریدن این درخت الویت دارد»

مشاجره بالا گرفت و درگیر شدند. عابد بر ابلیس غالب آمد ووی را بر زمین کوفت

و بر سینه اش نشست. ابلیس در میان گفت:

« دست بدار تا سخنی بگویم، تو کهپیامبر نیستی و خدا بر این کار تو را مامور ننموده

است، به خانه برگرد تا هرروز دو دینار زیربالش تو نهم؛ با یکی معاش کن و دیگری

را انفاق نما و این بهتر و صوابتر از کندن آن درخت است»

عابد با خود گفت: « راست می گوید، یکی از آن به صدقه دهم وآن دیگری هم

به معاش صرف کنم»  و برگشت.

.

.

.

.

.