معیار ورود به بهشت و دوزخ

از رسول اکرم(صلّی الله علیه وآله وسلّم) نقل شده است: «حبّ علی بن أبی طالب حسنةٌ لا تضرّ معها سیئةٌ و بغضه سیئةٌ لاتنفع معها حسنة»؛ دوستی علی(علیهالسلام) حسنهای است که با وجود آن، هیچ گناهی آسیب نمیرساند و کینهتوزی نسبت به آن حضرت، گناهی است که با وجود آن، هیچ حسنهای منفعت ندارد .¹

ذیل حدیث، با روایات فراوانی هماهنگ است که ولایت را شرط قبولی اعمال میداند²، لیکن قسمت نخست آن نیاز به تأمّل بیشتر دارد و چند توجیه برای آن میتوان ذکر کرد:

یکم.

دوستدار حضرت امیر مؤمنان (علیهالسلام) گناه نمیکند؛ یعنی محبّت آن حضرت(علیهالسلام) موجب مصونیت از گناه است. پس اگر کسی مرتکب گناه شد، معلوم میشود که نسبت به آن حضرت(علیهالسلام) بیعلاقه یا کمعلاقه است.

دوم.

هرچند که محبّ امیر مؤمنان (علیهالسلام) بر اثر ارتکاب گناه در فروعات احکام، به دوزخ میرود و به مقدار عصیان خود، عذاب میشود، لیکن مخلّد در دوزخ نیست؛ زیرا در اصول و پایههای اصیل طاعت و بندگی، مطیع خدا بوده است.

سوم.

دوستدار علی(علیهالسلام) اگر در دوستی خود با آن حضرت (علیهالسلام) صادق باشد، موفّق به توبه میشود و گناهان پیشین او آسیبی به وی نمیرساند .³